(in English and Polish)
Yesterday was a very moving and touching Moment of Remembrance from Nova Scotia and from Canada for Nova Scotia. From us to the families and friends of 22 victims of terrible gun massacre last weekend.
From dignitaries, ordinary people, artists, religious leaders. And it was organized not by governments but by grassroots group of private citizens. We all had a time to held the memory of the Victims in our thoughts. Needed time. And helpful for their close ones, who must go through unspeakable terror of coming to terms with what just happened.
Because of the pandemic and very strong restriction on any movement of people and cars through the province and indeed entire country, world – many of us, who would have gone to their places , churches and halls to give them a hug, a good word and promise that they are not alone in their grief – did it that way. In front of our TV, radios.
I wen today to the place were the facts of the shooting is being gathered, analyzed. Place were people already made a quick memorial to fallen RCMP officer and by natural extension – to all the victims. Therefore, in a symbolic way, a Memorial to all victims, a place we can say goodbye to them and we can say ‘Im sorry’ to all the grieving families. To ourselves as a grieving community. Silence, respectful, individual visitors. A teddy bear, two red hats, plenty of flowers, signs, candles…
The pictures will give you a glimpse of it, hopefully the silent atmosphere of sadness and sorrow. The Provincial Headquarters of RCMP in Nova Scotia.
Right by the RCMP massive building is a small enclave of natural marches and little Spectacular Lake in the middle. I walked through the empty trail, surrounded by the eerie colours of the marshland, the green tops and branches of trees, the quite water of the pond. All in silence. It felt like a walking in a funeral march… Yet, tiny new buds on bushes, few birds surprised by my presence, a microscopic brook between trees – were alive. Or were waking up. So will we. And so will, in time, the Families of Victims. Life will go on. But we will remember.
(in Polish) Wczoraj nasza Prowincja wraz z całą Kanadą obserwowała wirtualny Moment Pamięci Ofiar strasznej zbrodni na 22 mieszkańcach małych wiosek i osiedli w północno-zachodniej części Nowej Szkocji. Czyjeś matki, żony, córki, mężowie, ojcowie, bracia, kuzyni, przyjaciele. Niepojęte i obezwładniające w czerni niezrozumiałego zła. Wszyscy w czasie tego Momentu Pamięci łączyliśmy się w smutku i obietnicy wsparcia z Rodzinami tych Ofiar. Bo zakazy pandemiczne nie pozwoliły nam na fizyczny dojazd do tych miejsc, do ich domów, kościołów, hal komunalnych.
Więc dziś pojechałem w miejsce , gdzie dojazd był możliwy, a które jest poniekąd symbolicznym centrum tej tragedii, miejsce gdzie ludzie od kilku dni zbudowali małe upamiętnienie ofiar. Do Głównej Komendy RCMP (Królewska Kanadyjska Policja Konna) w Nowej Szkocji. Na moment ciszy, skupienia. Trwania. Pluszowy miś, kwiaty, napisy, dwa czerwone stetsony (jedną z ofiar była oficer tej Policji), flaga …
Dzień był słoneczny, ciepły. Obok gmachu Komendy znajduje się mały dziki park bagienny z małym jeziorkiem w centrum. Z dala od budynków mieszkalnych. Cichy, samotny. Poszedłem tam na swój cichy spacer, na moment refleksji, na myśl o tych, którzy tak niepotrzebnie zginęli. Bagienne torfowisku sprawiało swym charakterystycznym rdzawym kolorem wrażenie jakiejś smutnej procesji orszaku pogrzebowego. Ale zaraz gdzieś pojawiał krzak świeżych bazi, ciemnozielona gałązka sosny i modrzewia, poderwał się z gałęzi zaskoczony moją obecnością ptak… Życie z ciepłem wiosennego słońca wracało na moczary. I wróci ono do bliskich tych ofiar, choc wydaje się to dziś niemożliwe. Ale nie zapomnimy.
> > Pogwarki < < 