Bogumił Pacak-Gamalski

Wczoraj , 8 grudnia, palestyński poeta z Gazy był w szkole na spotkaniu z młodzieżą, która tam się schroniła. Normalnie byłby pewnie na swoim uniwersytecie w Gazie, gdzie wykładał literaturę angielską. Ale uniwersytetów w Gazie już też nie ma, zbombardowane, jak reszta tego miasta-polis. Więc był z tą młodzieżą i dziećmi w szkole. Nagle dostał telefon od kogoś, kto przedstawił się jako oficer z wywiadu izraelskiego. Ten ktoś poinformował go tylko, że wiedzą, gdzie on jest i że zbombardują to miejsce, że powinien uciekać do domu. Alareer miał powiedzieć, że wychodzi natychmiast ze szkoły, aby nie bombardowali. I zbiegł do domu, gdzie były jego dzieci, żona i siostra z dziećmi. Minuty póżniej w ich doom uderzył pocisk i wszyscy zgineli. Dla najeźdźców poeci są często groźniejszym celem niż żołnierze. Bo poeci to duch narodu.

Przetłumaczyłem właśnie wiersz Refaata Alareera, wiersz profetyczny. Wiele jest takich wierszy w annałach literatury polskiej czasów wojny. Do tego smutnego Gabinetu Poezji Śmierci wstawiam teraz i ten, palestyński. Jak napisał sam poeta z Gazy: “ Pisanie jest świadectwem, pamiecią która przetrwa ludzkie doświadczenie, jest obowiązkiem komunikowania się ze sobą i światem. Żyjemy by opowiedzieć historię straty, przetrwania i nadziei.”

Jeśli muszę zginąć,

ty musisz przeżyć

by spisać moją historię,

sprzedać rzeczy po mnie,

kupić kawałek materiału

i trochę sznurka

(niech będzie biały z długim ogonem) –

niech dziecko gdzieś w Gazie,

patrząc niebiosom w oczy,

czekając na ojca, który odszedł w płomieniu –

nie żegnając nikogo,

nawet swego ciała,

nawet siebie samego –

zobaczy go, mój latawiec, który zrobiłeś, szybujący

wysoko

i pomyśli przez moment – oto anioł tam

roznosi znowu miłość

Jeśli muszę zginąć,

niech przyniesie nadzieję,

niech zostanie spisane.

^{(autor: Refaat Alareer, Gaza, 2023 ; tł. B. Pacak-Gamalski)}