Bogumił Pacak-Gamalski
Since I moved back home to Vancouver a flurry of meetings, talks and just walks trough that amazingly beautiful city took me away from my grief and my feelings of end of times. My times, of course.
But very recent accident made me hardly movable and confined to home and limited short walks in the vicinity. In the wee hour between sleep and being awake talks with those, who are gone: John, my parents, friends … And than, just a few seconds later, when you are fully returned to reality – the painful knowledge that they are just ghosts, workings of different parts of your brain. That ‘return to reality’ hurts. It is just like for brief moment you have to re-live it all again.
But it is a good reminder. You are always alone with your grief. New connections do not replace broken ones.
In the ancient times there was a concept of Compass Rose – a drawing representing major winds. In the Old Testament the winds refer to land of Elam habituated by people of the brother of Jacob. In ancient Greece that concept was known and used as an aid to safe sailings and returns in navigation and was described from Homer and later historians.
My Rose of Winds, my Compass takes me back to my shores of pain and Loss.
Róża Wiatrów, antyczna od czasów Homera i biblijnego proroka kraina Elamu, do którego wypędzeni z niej zawsze znajdą drogę powrotną.
Tak i ja znajduję po wczesnym zagubieniu, zauroczeniu, zachwycie moim ukochanym Vancouverem. Naszym ukochanym gniazdem miłości i szczęścia. Moim i Johna. Ale Johna nie ma już. Jestem ja i moja Strata, mój Ból. Niedawny wypadek bardzo ograniczył moją mobilność do powierzchni mojego mieszkania i najbliższego sąsiedztwa. Obudziło mnie to też z naiwnego snu nowych przyjaźni, odnowionych koleżeństw i związków. Spotykałem w ostatnich ‘szarych godzinkach’, kiedy już nie spisz a jeszcze nie jesteś przebudzony, twarze wszystkich tych, którzy z mego życia odeszli na stałe. I w tych momentach, sekundach tej realizacji – przeżywałem ten ból na nowo. To było bardzo trudne. I może potrzebne. By zrozumieć, że mój czas się kończy, a nie zaczyna. Że nowe znajomości, może nawet przyjaźnie nie są zastępstwem tych, które odeszły na zawsze. Czas wracać do Elamu.
Old tree
I’m watching the dark grey waters
of mighty Fraser River on the approaches
in its muddy delta to North Pacific.
Noon hour, sunny and warm, circles
silvery, light filled stories on its moving
surface like on a back of huge, arched
spines of ancient fish, that remembers
ancient times before the end of times.
Light green leaves of trees lining the shores
dance in the breeze of the spring air.
They hum: we are back, we are back
from a long sleep of the winter.
We are re-born again, and not stopping
the humming, they ask me: are you?
But my green in no longer of light hue;
my roots got stuck in the autumn,
my branches are heavy of thought
and of past springs, summers and winters.
I mourn the birds that used to build nest
on my arms, sing songs of love.
One season they did not came back
and I have not seen them ever again.
I missed them, sighs the old tree.
I sigh, too.
Where are they gone, the birds of my spring?
The time comes when old trees are like old people,
alone in their solitude.
One day, they know, the mighty river will float
the fallen trunks to the edge of time,
to the ocean of primordial waters.
(B. Pacak-Gamalski, 13.04.25, New Westminster)
Róża Wiatrów
Oto jestem sam,
jak wyspa otoczona
Wszechświatem
obcych gwiazd
i konstelacji,
Galaktyk
uczuć, miłości
i tęsknoty
Róży Czterech Wiatrów.
Moje Elam,
mój dom obiecany
tęsknotą Róży,
rozebrano na cegły,
skruszone czasem
wygnań i powrotów
drewniane bele
libańskich cedrów.
Oto jestem sam.
Z twarzami umarłych
w przegrodach głębokich
podróżnych torb,
stukam laską
w kamienne posadzki
peronów historii.
Słucham pieśni płaczek
nad trumnami kochanków.
(B. Pacak-Gamalski, 13.o4.25, New Westminster)
> > Pogwarki < < 