Dzień Niepodległości

Idą tłumy cieni przeszłości. Tłumy szare i kolorowe, ale idą, świadczą o czymś. O czymś wielkim, większym niż my pojedynczy. A wśród nich postacie wielkie, postacie które jak pochodnie rozświetlają mroki sporów, mroki kajdan niewoli. Ojcowie naszej wolności, naszego honoru i naszej nadziei. Nie jest ich mało, nie są tylko wielkimi wodzami, strategami, choć takich wśród nich też nie zabrakło.

Prowadzi je być może cień naszej historii powrotu na mapę świata największy – ten w szarym mundurze Komendanta, prowadzi za uzdę swą ukochaną Kasztankę, która tupie po bruku ulic warszawskich. A za nim inni jego towarzysze, inni wielcy, którzy z nim się o wszystko sprzeczali w tym marszu. O wszystko prócz o jedno: o prawo do istnienia Polski. Prawo do wolności.

Idą z dumnie podniesionym wzrokiem starym Szlakiem Królewskim od Ujazdowa do Marywilu. I stoją w zwartym, przeźroczystym szeregu Historii. Nasi wielcy:

Marszałek Józef Piłsudski, generał Tadeusz Rozwadowski, generał Józef Dowbor-Muśnicki, generał Józef Haller, generał Stanisław Szeptycki, Wojciech Korfanty, Ignacy Daszyński, Ignacy Paderewski, Wincenty Witos i wielu, wielu mniej znanych, zapomnianych lokalnych ‘ojców niepodległości’. Marzyli prawie wszyscy o jakiejś swojej wizji tej Polski i te wizje między nimi bardzo były różne. Ale kiedy rzeczywiście jakąś Polskę z solidnych cegieł przyszło budować – każdy trochę musiał innym z tych marzeń personalnych coś oddać – bo Polska to nie głaz starożytnych faraonów czy absolutystycznych króli. Polska to obywatele, którzy sami w swoich polskich granicach tak ten Dom ułożą, rozbudują, jak w wolnych wyborach wybiorą. I wszyscy z pokorą muszą ten wybór uznać. Nikt nie ma prawa tylko do jednej, ich własnej Polski, bo wtedy stała by się prywatnym folwarkiem jednego dziedzica i i setek pańszczyźnianych chłopów.

Kiedyś, bardzo dawno temu będąc dzieckiem jeszcze w ‘krótkich spodenkach’ czytałem przechowywany w domu stary szkolny podręcznik historii sprzed 1939. Był pompatyczny, mity mieszały się w nim z faktami. Było tam też sporo wierszy, niektóre do dziś (sześćdziesiąt lat temu to było) pamiętam. Bodaj na ostatniej stronie był wiersz zapraszający małego ucznia do wizyty w starym tumie poznańskim, by poszedł tam i sercem posłuchał; kończył nauką moralną: oni dla cię Polskę budowali, ty budujesz ją dla tych, co przyjdą po tobie.

No, ale cóż – to były czasy gdy mali chłopcy i dziewczynki czytali z wypiekami książki z latarką pod kołdrą, bo mama gasiła już światło i rozkazywała zasnąć. Dziś biorą do ręki swojego Iphona i światło żarówki do niczego im nie potrzebne. Mogą sobie tekstować z całym światem i oglądać, co chcą. Co wcale nie znaczy, że ten sarkazm starego zgreda (to chyb ja?!) jest absolutną prawdą – młodzi dziś też mogą rzeczy wspaniałe o świecie i sobie poznawać. I mogą mieć dostęp do nieprzebranych skarbnic wiedzy z całego świata dzięki magicznej wyszukiwarce internetowej, o jakiej tamtemu chłopcu się nawet nie śniło.