Bogumił Pacak-Gamalski

KWIATY
Siedzę w szerokim łonie
nowej, pięknej biblioteki
w pięknym mieście Kanady.
Szyby szklanego dachu
otwierają ponad nim niebo.
Nieba są piękne, bo obiecują
nieskończoność, trwanie, bycie.
Człowiek trwa krótko, okamgnienie.
Mimo to trwa uparcie, wiernie,
piękny nawet w swojej brzydocie.
Obserwuje ich, ludzi, w tym szklanym
długim korytarzu tej biblioteki pijąc
powoli swoją kawę z mlekiem.
Są jak kwiaty wszystkich lądów
tej planety: kobiety i mężczyźni.
Kwiaty Abisynii, Indii, Italii i Persji.
Jak łagodne, rozkołysane palmy Polinezji.
Jak zielone węże Brahmaputry,
czarne jaszczurki egipskiego Nilu
i szara wstążka polskiej Wisły.
Zaiste, to kwiaty równie piękne, jak
kwiaty wierszy z książek tej biblioteki,
ich mądrości wieków, ich miłości
sonetów i ballad, są jak lekka muzyka
z muszli koncertowych w parkach.
Tego wszystkiego, co przetrwało
wszystkie wojny tego człowieka.
B. Pacak-Gamalski, 11. 09.26