KWIATY

Siedzę w szerokim łonie

nowej, pięknej biblioteki

w pięknym mieście Kanady.

Szyby szklanego dachu

otwierają ponad nim niebo.

Nieba są piękne, bo obiecują

nieskończoność, trwanie, bycie.

Człowiek trwa krótko, okamgnienie.

Mimo to trwa uparcie, wiernie,

piękny nawet w swojej brzydocie.

Obserwuje ich, ludzi, w tym szklanym

długim korytarzu tej biblioteki pijąc

powoli swoją kawę z mlekiem.

Są jak kwiaty wszystkich lądów

tej planety: kobiety i mężczyźni.

Kwiaty Abisynii, Indii, Italii i Persji.

Jak łagodne, rozkołysane palmy Polinezji.

Jak zielone węże Brahmaputry,

czarne jaszczurki egipskiego Nilu

i szara wstążka polskiej Wisły.

Zaiste, to kwiaty równie piękne, jak

kwiaty wierszy z książek tej biblioteki,

ich mądrości wieków, ich miłości

sonetów i ballad, są jak lekka muzyka

z muszli koncertowych w parkach.

Tego wszystkiego, co przetrwało

wszystkie wojny tego człowieka.

B. Pacak-Gamalski, 11. 09.26

Leave a Reply